Marielle Clementi
TRATTATU DI CIÒ CH’ÙN SI VEDE
In ‘ssu trattatu, u mare ùn hè più un locu. Hè una lingua. Una lingua senza voce, fatta di luce chì si divide, di silenzii chì pesanu, di prufundezze chì ricusanu u fondu, di creature chì esistenu solu quandu a verità prova à diventà figura.
Trattatu di ciò ch’ùn si vede hè un viaghju in ciò chì u mare tene — micca in ciò ch’ellu mostra.















