MESSA À GHJORNU-31 DI MAGHJU 2021
Vita di l'associu
















1-Cume una dumenica vicinu à l’acqua
2-E Spisce
3-Muntagna fiurita
4-Valle di Riviseccu ; u so nome ùn và chì l’acqua ci n’hè in ogni locu
5-Facenu un inseme propiu bellu isse mandrie d’E Spisce.
6-Sò casgili da cuncorsu
7-Furtuna
8- In u compulu si facenu entre e pecure da pudè le munghje
9-Ùn ne manca grassetta, issu fiurucciu chì si techja di moschini è musconi!
10-U turricciu hè tipicu di u valle di Riviseccu.
11-Cumu dicia Maccu Mahò?
In u seguitu di u scambiu ch’emu avutu l’ultima volta incù vo, Alanu di Meglio è Petru Santu Menozzi, vulariu cuntinuà appena nant’à a noscia riflissioni inghjiru à a literatura corsa.
1) Emu ammintatu in furia l’ultima volta, a literatura 2.0 è tandu mi piaciaria à vultà un pocu incù vo nant’à stu cuncettu.
E fisce PDF, e pudete fighjà quì sottu. Cù a figuretta quassù in cima di u ducumentu à dritta, puderete apre issu PDF in un’altra pagina. Cusì si pò vede nantu à u scraniu sanu.
In fondu di a pagina, una leia vi permette di telecaricà isse fisce PDF.
U MURTULAGHJU DI A PRUMISSA.
Mariu è Mariuccia s’amavani tantu chì s’erani prumissu di mai spiccà si .
U babbu di Mariù vidia ch’eddu cuminciava à invichjà è hà pinsatu chì u mumentu era vinutu di truvà li una moglia.
"A vita ùn hè micca un sonniu"
Eiu sò una giovanotta piuttostu chjuca è zitelluccia di caratteru è sò interessata assai da tutte e storie à pena strasurdinarie. À mè mazzeri, streghe, fantasime è tutti st'affari strani ùn mi facenu paura mancu à pena ! Di più i cunnoscu cusì bè chì per mè, sicreti ùn ne anu più.
La France veut-elle vraiment tuer ses langues régionales ?
On aimerait en rire si ce n'était à en pleurer. Le 21 mai correspondait, selon l'ONU, à la Journée mondiale de la diversité culturelle. Et c'est ce jour qu'a choisi le Conseil constitutionnel pour signer ce qui ressemble à l'arrêt de mort des langues dites régionales (1) en censurant l'essentiel de la loi Molac dans des conditions on ne peut plus troubles. Vous pensez que j'exagère ? Alors lisez ceci.
À l’origine, le corse était une langue purement dialectale, qui n’a été utilisée comme langue écrite et littéraire qu’à partir du XIXe siècle. Les écrivains cultivés de l’île écrivaient jusqu’alors en italien et tentaient, « ... un peu trop servilement ... » (Marcaggi), d’imiter les poètes italiens.