|
au voyage, son dernier
recueil « O beijo do infinito / Le
baiser de l’infini » tout récemment
publié à Genève où elle a séjourné
avant de venir à Corti, son
intelligence et son enthousiasme, et
puis ce poème écrit au moment de
quitter l’île :
A última consoante
Como se tivesse voltado à infância
onde tudo coincide
para escapar à verdade. Mais estreita
a verdade
do que a estrada de ravina. A tua voz
acaricia-me
as vogais no cimo, sobre Bastia, a
montanha e o mar
são a mesma coisa, as casas salgadas,
algas à porta
e um cão rebolando-se na areia. O
perfume da erva,
dos aromas que abres com a tua chave.
Talvez usasses calções
e tivesses os bolsos cheios de nada
quando a tua voz
só sabia dizer sim. Como nesse dia,
acreditas que "Pacà, pacarà ella!"
e tiras do bolso o gesto majestático
de uma miúda
de dez anos. Foi aqui que o meu corpo
se desembaraçou
da última consoante. Mais tarde,
quando entrei no oratório
de Santa Croce o cristo olhou-me
sereno e sem sofrimento
e percebi que não precisou de morrer
para nos salvar.
L’ultima cunsunante
Cum’è s’o fussi vultata zitella quandu
tuttu s’incontra
da schisà a verità. Più stretta a
verità
chè issa strada sgarganata. A to voce
mi accarezza e vucale
quassù, sopra à Bastia, a muntagna è u
mare
sò a stessa cosa, e case salite,
l’alghe à l’usciu
è un cane vultuliendu si in a rena. U
muscu di l’erba,
i prufumi aperti cù a to chjave.
Averai purtatu
i pantaloni corti è nunda ind’istacca
quandu a to voce
ùn sapia dì chè di sì. Cum’è tandu
credi sempre : « Pacà, pacarà ella ! »
è ti cacci d’istacca u gestu maestosu
di a zitella
di dece anni. Hè statu custì chì u mo
corpu si hè spugliatu di a so ultima
cunsunante.
Più tardi, quandu sò entruta in
l’oratoriu di Santa Croce u Cristu mi
hà fighjatu
serenu è senza soffre ed aghju capitu
ch’ellu ùn era bisognu di more pè
salvà ci.
La dernière consonne
Comme si j’étais revenue dans mon
enfance où tout coïncide
pour échapper à la vérité. Plus
étroite la vérité
que cette route de ravine. Ta voix
caresse mes voyelles
là haut, sur Bastia, la montagne et la
mer
sont une seule et même chose. Les
maisons salées, les algues à la porte
et un chien folâtrant sur le sable. Le
parfum de l’herbe,
des arômes que tu ouvres avec ta clé.
Peut-être portais-tu
des culottes courtes et avais-tu les
poches pleines de rien quand ta voix
ne savait que dire oui. Comme ce
jour-là, tu crois encore : « Pacà,
pacará ella! »
et tu retires de ta poche le geste
superbe de la petite fille
de dix ans. Ici mon corps s’est
débarrassé de sa dernière consonne.
Plus tard, dans l’oratoire de Santa
Croce le christ m’a regardé
serein et sans souffrance et j’ai
compris
qu’il n’a pas eu besoin de mourir pour
nous sauver.
Bastia, 15
mars 2002
|