José Maria Alvarez

 

Vizard

(In corsu)

In francese In spagnolu

 

Traduzzione fatte da

Francescu Michele DURAZZO

 

 

O notti infiarata chì fala.

Chì ardi da par sè.

I mari fermi

di luci bianca di a luna

                                      lampendu

u so argentu liquidu

nant’à l’omu chì veghja.

 

                                        Ié, cuntempla

com’è sbattulani i codi

di a bundenza.

Ma ancu cusì— rispondi ! — sè sicuru ?

 

Tuttu pari

                  imbalsamatu

sott’à quista luci quant’è una calamita.

U so raghju, stranieru, senza unicci à u so distinu, si fondi

ind’è l’incumprensibuli di a noscia esistenza sott’à stu celenti.

Tuttu u firmamentu t’hà un sudori ghjalatu.

      È quistu mughju,

quistu mughju chì veni da sott’à u mondu.

Chì bestii cuntrastani par escia ?

U “ selvaticu vinturu, ”, the all-hair hereafter

di Macbeth.

 

A morti — chì fiirezza ! — ingrossa, ridi.

 

L’oru hè pienu à sarpi.

 

Tuttu hè lisciu.

 

A civilizazioni è un vetru

chì tu travarsi mettendulu

à pezzetti.                           È

tandu :

A Parti Quandi, a feccia di l’abismu.

 

Ancu cusí, ùn ci saria calchì ghjubiliziu chì ùn

palpitassi

ind’è i nosci visceri ?

Neancu u firmamentu hè più insundebuli cà a noscia anima.

 

 

Socu u fiddolu di nisciunu Diu,

è ùn socu più cà disparu.

 

Ind’è a notti fitta com’è un fanghjicciu

a fusturiscenza misteriosa

s’inzirisci com’è u vilenu di u cobra.

 

Fighjulendulu

                                       pesu u me bichjeru

                                                                        à saluta

di a bestia di u mondu.

 

 

A sarpi di bronzu, puema IX (El serpiente de bronce, 1997)