|
José Maria Alvarez
Vizard (In corsu) | |
| In francese | In spagnolu |
|
Traduzzione fatte da Francescu Michele DURAZZO
| |
|
O notti infiarata chì fala. Chì ardi da par sè. I mari fermi di luci bianca di a luna lampendu u so argentu liquidu nant’à l’omu chì veghja.
Ié, cuntempla com’è sbattulani i codi di a bundenza. Ma ancu cusì— rispondi ! — sè sicuru ?
Tuttu pari imbalsamatu sott’à quista luci quant’è una calamita. U so raghju, stranieru, senza unicci à u so distinu, si fondi ind’è l’incumprensibuli di a noscia esistenza sott’à stu celenti. Tuttu u firmamentu t’hà un sudori ghjalatu. È quistu mughju, quistu mughju chì veni da sott’à u mondu. Chì bestii cuntrastani par escia ? U “ selvaticu vinturu, ”, the all-hair hereafter di Macbeth.
A morti — chì fiirezza ! — ingrossa, ridi.
L’oru hè pienu à sarpi.
Tuttu hè lisciu.
A civilizazioni è un vetru chì tu travarsi mettendulu à pezzetti. È tandu : A Parti Quandi, a feccia di l’abismu.
Ancu cusí, ùn ci saria calchì ghjubiliziu chì ùn palpitassi ind’è i nosci visceri ? Neancu u firmamentu hè più insundebuli cà a noscia anima.
Socu u fiddolu di nisciunu Diu, è ùn socu più cà disparu.
Ind’è a notti fitta com’è un fanghjicciu a fusturiscenza misteriosa s’inzirisci com’è u vilenu di u cobra.
Fighjulendulu pesu u me bichjeru à saluta di a bestia di u mondu.
A sarpi di bronzu, puema IX (El serpiente de bronce, 1997)
| |