Spagnolu

Corsu

Francese

 

 

Sí, como

el suicida de la sociedad.

Piedra de ansia.

Somos su carne.

En algún lugar de esa lámina de insomnio anida

(¿Oyes su respiración en la obscuridad?)

lo que para vivir necesitamos que esté

ahí.

Ahí, sí, como el sol o la mar.

Deslumbrando al sabio y asombrando al bárbaro.

Ah, ese Encantamiento

aplaca

cuanto lacera no ya nuestra memoria, aunque

la unte de un dulcísimo bálsamo, sino

que calma algo dentro de nosotros,

algo que no sabemos lo que es,

pero que araña la carne.

La Música, el Arte, la Poesía,

misteriosas ofrendas en un altar impenetrable.

También, acaso,

l’affreux rire de l’idiot.

 

Entrego mi mente a su silencio desollado vivo,

saboreo los jugos que manan de su sexo,

anonada mi yo,

su Gracia asciende por mi cuerpo y mi inteligencia.

 

 

     

 

Spagnolu

Corsu

Francese

 

 Iè, cum’è

U sacrificatu di a sucetà.

Petra di a passione.

Simu a so carne.

In qualchì locu di issa lama d’insunnia si annida

(U senti issu rispiru ind’è l’uscurità ?)

ciò chì per vive t’emu bisognu ch’ellu ci sia

custì.

Iè, custì, cum’è u sole o u mare.

Chì abbacciacheghja u saviu ed acceca u barbaru.

Ah, issu incantesimu

Appacia

Tuttu ciò ch’ellu straccia, micca a nostra memoria, bench’ellu

L’unghji cù dulcissimu balsamu, sinu à

Calmà u dulore ch’è no avemu à l’indrentu

Dulore ch’ùn sapemu chì ghjè

Ma chì ci strappa e carne.

A Musica, l’Arte, a Puesia,

Offerte misteriose nantu à un altare impenetrabile.

Soca dinò

L’orrendu scaccanu di a tuntia.

Trasmettu a mo mente à u so silenziu spellatu vivu,

savureghju i suchji chì escenu da u mo sessu,

mi unghjlieghja à mè,

a so Grazia mi colla in a persona è ind’è l’intelligenza.

 

 

 

Spagnolu

Corsu

Francese

 

Oui, comme

le sacrifié de la société.

Pierre de passion.

Nous sommes sa chair.

En quelque lieu de cette lame d'insomnie niche

(Entends-tu cette respiration dans l'obscurité ?)

ce dont pour vivre nous requérons la présence

là.

Oui, là, comme le soleil ou la mer.

Qui éblouit le sage et enténèbre le barbare.

Ah, cet Enchantement

apaise

tout ce qu'il lacère, non plus notre mémoire, bien qu'il

l'oigne d'un baume très doux, mais

il calme quelque chose en nous,

dont nous ignorons la nature,

mais qui laboure la chair.

La Musique, l'Art, la Poésie,

mystérieuses offrandes sur un autel impénétrable.

Peut-être, aussi,

l'affreux rire de l'idiot.

Je livre mon esprit à son silence écorché vif,

je savoure les sucs qui émanent de son sexe,

il humilie mon ego,

sa Grâce monte dans mon corps et mon intelligence.