|
Corsu
AS
PRAIAS
Cando
o vento regresa dun insomnio mariño
e roza
a pel da infancia, a nudez embriagada
no
límite da auga.
Cando
unha estrela branca precipita o desexo
no
tacto estremecido do tempo.
Cando
un claror nevado xira nos corazóns
e
acende a transparencia do mundo.
¡As
praias!
Ese
asombro no pálpito da carne,
unha
voz azulada que treme no silencio.
O
corpo sabe ben na flor da lonxanía
cando
no corpo había un salouco de espuma.
Vede
aí nese abismo o perfil infinito do mar,
o seu
espasmo verde
cando
entra en nós coa súa polpa secreta.
O
corpo pensativo,
cando
os seres bebían a luz.
O
corpo iluminado pola oración diúrna da brisa.
A
contracción suave dun clima.
Unha
aleación perfecta de frescura.
¡As
praias!
Lembrádevos agora do alento prateado dunha brasa,
das
lámpadas lonxanas que acenden os soños.
|
