|
Curria
à a scimesca, spatanscendu sutt’à a sciappittana, cù u pientu
chì l’amuzzaia u fiatu. Curria lampendu in daretu di quandu in
quandu un isguardu spavintatu da fighjulà s’iddi erani luntanu.
U tarrori l’inturcinaia i stintini è tramezu à i so singhjozzi
sintia i mughji chì s’avvicinaiani è chì s’ingunfiaiani.
Ùn sapia mancu più induva scappà chì u spaziu davanti à idda
si stringhjia in modu stranu. È li si stringhjia ancu u cori in
pettu da l’affannu, è a cannedda asciutta a suffucaia, è u
sali di u sudori chì li spisciulaia à l’ingrossu li brusgiaia
l’ochji inciaparati. Ma curria sempri è ùn si saria piantata
mancu par mora. U ribombu di i passi minacciosi ind’i carrughji
stretti l’intrunaia u capu è l’ochji addispirati circaiani u
sboccu di a salvezza. Un chjarori in fondu culà, una spiranza. Un
luccicumu chì a chjamaia com’è a boci spurgulata d’una
mamma. S’inficcò in quidda spiriata splindenti quant’è ch’idda
fussi stata surpata da una forza suprana. Isciuta ch’idda fù
più morta cà viva da l’umbria di i palazzi alti è sgangarati
si piattò l’ochji da ùn fà si abbagliulà da u soli putenti
di u mesi d’austu. Ebbi l’imprissioni d’essa isciuta da una
trappula murtali è d’essa si francata da una brutta fini ; ma l’affari
durò pocu chì à l’impruvisu u stolu umanu infuriatu s’affacò
nantu à u tarrenu biancu è pitricosu. Curra ùn pudia più
curra. I forzi l’aviani abbandunata, ancu quiddi di l’addisperu.
Comu pà pruteghja si s’appiccicò u spinu contru à un muru di
petra secca, ultima vistica d’un palazzu anticu trafalatu. U
gruppu di l’omi, di i donni è di i ziteddi chì l’erani à
pressu s’era piantatu à qualchì metru, silinziosu. U sguardu
impauritu di a donna s’impittaia cù tutti quidd’ochji d’acciaghju,
crudeli è spietati. Passò una stonda chì tuttu paria
stantaratu, com’è cutratu sutt’à quiddu soli di piumbu.
Avanzendu si d’un passu dicisu si spiccò da u gruppu quiddu
chì ni paria u capimachja. Si vultò in modu sulenni ver di a
banda trasaltata è mughjò : Hè ora di fà la finita !
Si
vultò dinò di fronti à a donna imbasgialita, si ghjimbò pianu
pianu è accolsi una petra. Di colpu partinu i panculati quant’è
ch’iddu ni piuvissi. I brioni induluriti di a donna straccionu l’embiu
sirenu di a cunfina è di colpu vultò un silenziu caldu è pisiu.
Suttu à i petri bianchi arrussiti da u sangui a donna ghjacia cù
a bucca spalancata, l’ochji sburlati, morta.
È
dinò si stantarò tuttu ind’un silenziu pagnu è pulvarosu.
U
sguardu fissu nantu à a morta Dumenicu, u capimachja, pinsò à
tuttu ciò chì s’era passatu qualchì ghjornu prima. A ghjunta
ind’u casamentu di issa donna chì ùn facia mai mottu à nimu
è chì ùn rispundia mancu à i saluti. Quidda prima notti ch’iddu
fù discitatu da i brioni, è a ghjenti arritta ind’i scali à
dumandà si ciò chì accadia. I mughji scimatichi di a donna, i
pienti intarruriti d’una zitidduccia. I colpi, u trostu di i
piatti è di i stuvigli chì bulaiani è chì si sciappaiani
contru à i tramizani.
T’aghju
à tumbà ! gridaia a donna
Ùn
minà più, ùn minà più ! stridaia a boci acuta di a
zitidduccia.
Ma
aù ! falaiani i colpi è i batarchjati chì tuttugnunu i si
sintia cocia ind’a carri. È po più nudda. Indu silenziu neru
di a notti si n’eranu intruti tutti in casa è ùn aviani
ritrovu nè sonnu nè riposu.
U
lindumani l’aviani vista escia sola sola è era vultata a sera
à bughju. A zitidduccia ùn s’era nè vista nè intesa.
È
dinò in cor di nuttata i mughji, i pienti, un rimusciu di l’altru
mondu. A boci minacciosa è cattiva di a donna è i prigheri
addispirati di a zitedda. Dumenicu avia pichjatu à a porta,
dumandendu ciò chì si passaia. A porta s’era aparta, s’era
affaccata a donna cù un visu biancu di cera. « Lacheti mi in
paci ! » avia dittu invispita ; è l’avia sbattulatu a porta in
faccia.
Vultatu
si ni in lettu à cantu à a mudderi aviani parlatu. Ùn si pudia
lacà quidda povara zitedda cù una scema compia. Ci vulia à
avvisà à qualchissia. Avia rispostu a mudderi ch’iddu era
meddu à ùn mischià si di l’affari di l’altri. Ma ind’u
silenziu tetru di a notti si sintia u lagnu straziatu di a zitedda
chì durò finu à l’albori. Dumenicu ùn ci pudia più tena è
era dicisu à andà ind’è a pulizza. « Laca corra, chì
qualchissia ci sarà dighjà andatu » avia rispostu a mudderi. À
u travaddu ci avia pinsatu è ripinsatu ; n’avia parlatu cù i
culleghi è tutti aviani dittu chì l’affari era gravi, chì ci
vulia à purtà una lagnanza in tribbunali. Ùn si pudia lacà
cusì una zitidduccia in piriculu ; asistiani i strutturi suciali
chì a si pudiani accodda è ancu fà cundannà a mamma vituperia.
Dumenicu pinsò chì u lindumani l’avaria fatta a dimarchja.
A
terza notti fù peghju cà l’altri. Da i colpi chì falaiani a
zitedda paria ch’idda si n’avia da mora. A ghjenti ind’i
scali era scandalizata, i donni s’asciuvaiani i lacrimi
trascinendu si i ziteddi impauriti. L’omi mughjaiani è
pichjaiani à a porta ; è daretu à quidda porta pudiani
imaghjinà una scena di viulenza pazza cù una donna scatinata
chì si tichjaia di colpi a tinta zitidduccia chì pienghjia à
più pudè.
Tandu
Dumenicu deti di manu à u tilefunu è chjamò a pulizza.
A
sirena insignò chì a pulizza ghjunghjia è Dumenicu falò ad
aspittà in carrughju. L’aspittori cù dui ciandarmi cuddò à u
pianu è pichjò à a porta. Da daretu a boci di a donna dumandò
:
Chì
vuleti ?
Socu
aspittori di pulizza ; vularia entra par virificà ciò chì si
passa quì drentu.
L’aveti
un ducumentu ufficiali ?
L’aspittori
si vultò ver di a ghjenti ammansata ind’i scali è dissi à
Dumenicu :
T’hà
a raghjoni, senza ordini di missioni ufficiali ùn aghju micca u
dirittu d’entra. Dumani passaraghju à veda u ghjudici.
Si
sintì un suspiru amaru è dilusu. A vittura di a pulizza sparì
ind’a notti è ugnunu si ni vultò ind’u so appartamentu.
Ùn
passò mancu una mez’ora chì i mughji è i pienti intrunonu u
casamentu sanu. È pichja chì ti pichja paria chì a donna si
sfughessi nantu à a fiddola di a ghjunta di a pulizza. Da i
singhjozzi spripusitati di a tinta zitedda Dumenicu si sintia u
cori in pezzi. Tandu chjamò tutti i so vicini è s’accolsini in
carrughju. È tuttugnunu parlò, dissi a so manera di pinsà, ciò
chì ci vulia à fà. À chì vulia sciappà a porta è caccià a
zitedda da quidd’infernu ; à chì dicia cù prudenza chì ci
era da ritruvà si in prighjò ; i donni stumacati da una mamma
cusì pessima li vuliani dà una tribbia ; i ziteddi a vuliani
tumbà. Si sintia a stizza cuddà pianu pianu, rinfurzata da trè
notti senza sonnu è da u sintimentu ch’iddi s’erani lacati
piddà da u vigliaccumu. I ghjorni è i notti erani passati è ùn
avianu fattu nudda di cuncretu pà a zitedda ; quidda tinta
zitedda pesta è sciagurata chì li ribumbaiani sempri i lagni in
i ciarbeddi. Pianu pianu a notti calda lacò a piazza à u
ghjornu, u soli cuminciaia dighjà à brusgià li a peddi è in
carrughju i cuncistorii appassiunati aviani fattu crescia a
collara di u gruppu azezu.
D’un
colpu s’aprì u purtonu di u casamentu è s’affaccò a donna.
Si sintì traficcata da tutti quiddi sguardi avvilinati è capì
subbitu chì ci vulia à fughja. Videndu la scappà Dumenicu
pichjò ind’i mani è mughjò :
Chjappemu
la chì sta volta hà da capiscia.
È
tutti curriani spatanscendu, sutt’à a sciappittana di u mesi d’austu.
Spisciulaia u sudori salitu chì li frighjia l’ochji è u
ribombu di i passi scimatichi impia i carrughji stretti. È da i
stridi di a donna è i mughji di a cacciamossa si spalancaiani i
finestri lachendu affaccà i sguardi stralunati di a ghjenti
incuriusita. À ogni vultata i cacciadori apriani ancu di più l’ochji
ch’iddi t’aviani a paura di perda a so preda. Ghjunti à un
crucivia si piantonu tutti smaraviddati : l’aviani persa di
vista. « Sangu di la miseria ! » mughjò Dumenicu. « Lachemu la
andà » dissi una donna « avà po avarà capitu ». A boci
annarbata è prufonda di u capimachja rispundì chì ci vulia à
cuntinuà, ch’idda ùn a si pudia francà cusì faciuli. « À
chì cerca a ghjustizia venga cù mè ! » È tutti mughjonu a so
vulintà di cuntinuà. Dumenicu spiccò u gruppu in dui squadri è
a cacciamossa ripresi più dicisa ch’è mai. È dui stretti più
luntanu si sintì :
Eccu
la, hè quì, hè quì ! ! !
I
dui gruppi s’accolsini in una banda arrabbiata è infuriata,
assitata di sangui umanu. Quand’iddi s’inficconu in quidda
spiriata di lumu è ch’iddi funu accicati da a vampata di u soli
si piantonu tutti à fiatu mozzu. I so ochji stinzati è
abbagliulati scuprinu a donna appughjata contru à u muru di petra
secca, u sguardu persu, affannata è sottumessa.
a
vista di Dumenicu si spannò à pocu à pocu è u spitaculu di
quidda donna chì ghjacia morta suttu à i petri arrussiti da u
sangui frescu li mittia u tremitu ind’u spinu. Senza cappià una
parodda ugnunu si fighjulaia cù l’imprissioni chì s’era
passatu calcosa di tarribbuli. S’erani lacati chjappà da una
forza suprana chì ùn si pudia cuntrullà, aviani cacciatu a vita
à un essaru umanu senza difesa, cusì senza rifletta, senza
risenta varuna dificultà, senza dà li mancu a pussibilità di
parlamintà. Pariani tutti acciaccati da un pesu trimendu chì l’era
falatu in coddu à l’ispinsata è chì oramai, quiddu rimorsu, u
si trascinariani a so vita sana. Un ziteddu missi à pienghja, com’è
pà puntiddà a tristezza è a gravità di a situazioni ; è in
luntanaza si sintì una sirena chì insignaia a ghjunta di a
pulizza.
S’affaccò
inalfanatu l’aspittori cù i dui ciandarmi è scuprendu a donna
morta si purtò i mani à l’ochji :
Chì
scimità, o chì scimità !
Si
calò scuntentu nantu à u corpu insanguinatu, amursciatu è
azezu. S’arrizzò di colpu è a so boci forti è stizzita
ribumbò par spiegà ch’iddu t’avia fattu a so inchiesta, ch’iddu
t’avia scupartu chì a donna era scappata da una clinica
spizializata ind’u trattamentu di a schisufrenia. È mughjò com’è
pà puntiddà u mali chì era statu fattu :
A
zitidduccia chì aveti intesu ùn esisti micca, ùn hè mai
esistuta.
FINE
|