|
Méigu
e Píscamu.
De
s’iscenas de prima, como b’est solu s’iscala arrumbada deretta,
cun sas cadenas de Méigu chi bi pendent apicadas. Píscamu, caminende
nerviosu, l’est interrogande.
Píscamu:
M’ant nadu chi vosté curat onzi male.
Méigu:
Sas maladias solu, ecelléntzia.
Píscamu:
Sas maladias, certu: sos dolores de mata, sos dolores de conca…
Méigu:
Comente onzi méigu.
Píscamu:
Sos ossos truncados, sa cangrena…
Méigu:
Carchi vorta sa sorte m’ajuat.
Píscamu:
Carchi vorta, non semper?
Méigu:
Sa meighina est una sciéntzia, e sa sciéntzia podet arribare finas
inue est istudiada.
Píscamu:
Ite cheret nárrer?
Méigu:
Chi unu méigu, mancari su piús bravu de su mundu, podet curare solu
sas maladias chi conoschet, sas chi at istudiadu: pro sas áteras, non
podet facher nudda.
Píscamu:
Tando, vosté reconoschet chi podet isbagliare una cura, chi podet
agravare una maladia invece de guarire una pessona?
Méigu:
Nono, ecelléntzia, non apo nadu custu.
Píscamu:
E ite, tando?
Méigu:
Chi eo poto curare onzi maládiu semper chi bi siant sas conditziones
pro lu poder facher.
Píscamu:
Non lu cumprendo.
Méigu:
Chi non poto curare sa zente cuntra sa voluntade sua… o cuntra sa
voluntade de sa família.
Píscamu:
Dae cando la conoschiat, vosté, a sa zovana cristiana?
Méigu:
Non la conoschia, antis de sa maladia sua.
Píscamu:
Pro ite l’at chérfida curare?
Méigu:
Ca so unu méigu!
Píscamu:
Unu méigu ebreu, e issa fit una maládia cristiana.
Méigu:
Fit maládia, custu fit s’importante.
Píscamu:
Pro ite s’est presentadu in domo sua?
Méigu:
M’at jamadu su babu de issa.
Píscamu:
Ca vosté fit nende in ziru chi sas curas de sos méigos cristianos non
l’aiant a curare, a sa fiza sua!
Méigu:
Non est veru! Non est veru, ecelléntzia. Non bi fit méigu perunu, in
bidda, capatze de la curare, e sa fama mia de bonu duttore fit arrivida
finas a isse…
Píscamu:
Sa fama de bonu duttore, sa fama de magu, custa est sa veritade.
Méigu:
Nono, ecelléntzia, eo apo istudiadu meighina a Córdoba, a Siviglia, a
Palermo, in sos libros piús antigos e cun sos professores piús
sapientes; sas conoscéntzias de s’arte mia sunt totu isperimentadas.
Píscamu:
Però, tue ses ebreu.
Méigu:
Antis che totu so méigu.
Píscamu:
E ti ses provadu de curare a una cristiana.
Méigu:
Una pessona maládia.
Píscamu:
Pro ite l’as fatu?
Méigu:
Mi l’at pedidu su babu.
Píscamu:
Tue ses unu magu ebreu!
Méigu:
Nono, eo so unu méigu, e ebreos fint babu meu e mama mia.
Píscamu:
A la renegas sa religione tua?
Méigu:
… (Si setzit a sa base de s’iscala e si ponet sas cadenas.)
Píscamu
l’abaidat e, cando at acabadu de si ligare, essit.
Méigu,
Criada e Préideru, pustis intrant Babu e Galana, pustis Píscamu.
Intrant
Criada e Prèideru, Méigu mancu los abáidat.
Préideru:
Coment’istat? Bene? Sa parte de sa Madonna, istudiende si l’est?
Criada:
S’iscuredda, sa fiza mia, est maládia ancora.
Préideru:
Cando si nde pesat dae su lettu? Manzanu, o oe?
Criada:
Poverita, sa galana mia. Non d’isco eo, su méigu non at nadu nudda.
Préideru:
Ite tenet?
Criada:
Maladia rara de soferéntzia manna.
Préideru:
So cuntentu, b’andat meda bene custa cosa.
Criada:
Ite?
Préideru:
Non l’intendes; si Galana si presentat a sa rapresentatzione cun sa
cara sua de fémina bella e sana, nemos si la podet créere comente a
mama de Zesu; invece, bella e maládia: est sa cara de sa soferéntzia…
Galana at a éssere una mama de Nostru Segnore bianca e ínida.
Criada:
E si non si curat, se non si pesat dae su lettu in tempus?
Préideru:
Non est possíbile, oe matessi ti mando una pessona chi curat onzi
male cun una farina ispeciale chi fachet issa matessi, non ti
preocupes.
Babu
(Tichirriende): Criada!
Criada:
Su mere…
Babu:
Beni a mi ajuare.
Intrant
Babu e Galana, issa non podet caminare e s’ómine l’abratzat forte;
Criada curret a ajuare a Babu e umpare leant sa pitzinna in mesu de s’iscena.
La corcant in terra cun sa conca posta in su sinu de Criada. Préideru
si l’abáidat estasiadu, su Babu caminat nervosu e pienu de disisperu.
Préideru:
Bella, sa mama de Nostru Segnore. Pulchérrima mater Divina.
Babu:
Ite poto facher, ite poto facher?
Criada
(Cantende):
A
ninnia a ninnia,
dromi,
sa fiza mia,
non
istat soni soni,
sa
fiza mia, dromi.
Chi
ti cheria manna,
pro
cuntentare a mama.
Non
mi dias lamenta,
a
ti che bíere manna,
pro
esser mama cuntenta.
A
ninnia a ninnia,
dromi,
sa fiza mia,
non
istat soni soni,
sa
fiza mia, dromi.
Sichint
gai: Babu semper piús nervosu, Galana mesu morta, Criada chi la ninnat
e Préideru chi si l’abáidat estasiadu; non si cumprendet piús ite
sunt nende e sas boghes si fundint cun su coro de unu canto a tenore.
Candu li diat tocare a cantare a sa boghe, antzi chi unu cantu, faeddat
Méigu.
Méigu:
L’ant postu su sámbene caente de unu puddu in pettorra, pro la
curare…
L’ant
nadu a s’orija sas doighi peráulas de Mosé, pro la guarire…
L’ant
corcada in su cérchiu sagradu de sa merda de su molente tzegu, pro la
salvare…
L’ant
postu in s’abba piúere de mármaru de cheja, pro li basciare sa
frebe…
L’ant
postu pedras infogadas acurtzu de su coro, pro la facher vívere
ancora…
Ambisuas
in sa mata, l’ant postu, e m’ant jamadu a mimme, pro acabare de la
bocchire…
Acabat
de faeddare e acabat su coro a tenore. Unu tichírriu e Criada cantat un’atitu.
Criada:
Pesat,
sa mia isposa,
s’istella
luminosa,
de
totu sa piús bella,
pesat
sa mia isposa.
luminosa
istella.
Una
rosa mi mancat,
dae
sa mia mata,
sa
piús isplendorosa,
dae
sa mata mia
mi
mancat una rosa.
Oe,
sa die de Pasca,
in
tristura mi lassas,
in
su coro siccura.
Oe,
sa die de Pasca,
mi
lassas in tristura.
Criada
sichit cantande, però, est unu sono de fundu. Préideru preparat s’incensu
e candu est prontu l’isparghet. Babu si ponet a faeddare a boghes cun
Méigu.
Babu:
Cantu cheres pro sa vida de fiza mia, ebreu?
Méigu:
E ite l’ant postu, sámbene de puddu in sinu?
Babu:
Cantu cheres, ebreu malaitu, una cáscia de dinari?
Méigu:
Ite l’ant nadu, sas doighi peráulas de Mosé?
Babu:
Ti poto donare unu palatu, si salvas a fiza mia; nárami su chi
cheres, ebreu.
Méigu:
Ite l’ant fatu, corcada in sa merda de su molente tzegu?
Babu:
Sos libros piús raros, sos vestires piús bellos, sos caddos birdes
ti apo a donare, ebreu meu caru, si salvas a fiza mia.
Méigu:
Ite at bufadu, abba cu piúere de mármaru de cheja?
Babu:
Cantu cheres, nárami cantu cheres, ebreu!
Méigu:
L’ant brujada cun pedras infogadas in su coro?
Babu:
Sa vida mia ti poto donare, ebreu caru…
Méigu:
Li ant caminadu ambisuas in sa mata?
Babu:
Salva a fiza mia, ómine bonu.
Méigu:
Nen ambisuas, nen pedra infogadas, nen piúre de mármaru, nen merda
de molente, nen peráulas sagradas, nen sámbene de puddu la podent
salvare a fiza tua.
Babu:
Ite cheres, ómine santu?
Préideru:
…
Si
abasciant sas lughes.
Illuminadu
appena intrat Píscamu, Préideru li andat incontru e li basat s’aneddu,
sos áteros restant firmos.
Préideru:
Ecellèntzia, sa bidda nostra est in pecadu mortale.
Píscamu:
Totu sa bidda?
Préideru:
Totu, Ecelléntzia, si non bi ponimus remédiu.
Píscamu:
Nárami onzi cosa.
Préideru:
Ecelléntzia, Galana… Galana…
Píscamu:
Ite? Ite at fatu, Galana?
Préideru:
Est morta!
Píscamu:
Lástima, gai zovana e bella chi fit.
Préideru:
Galana, chi fit sa Madonna in sa rapresentatzione sagrada, est morta
in pecadu mortale.
Píscamu:
Non mi lu creo!
Préideru:
Unu magu ebreu l’at morta.
Píscamu:
Ite?
Préideru:
Fit sana e bella, sa pitzinna, e custu ebreu malaitu li at postu
maghia e l’at imbrusciada. Su babu de Galana, e totu sa família
sua, nd’ant catzadu sos bonos méigos cristianos e l’ant posta in
manu a custu ebreu…
Píscamu:
E tando?
Préideru:
Galana est morta cun milli sufrimentos, in pecadu mortale, cun babu
sou, sa família sua, e totu sa bidda nostra… chi Galana fit sa
Madonna in sa sacra rapresentatzione.
Píscamu:
Ite faghimus, Préideru?
Préideru
torrat a isparghere incensu.
Píscamu:
Ite faghimus, Préideru?
Préideru:
…
Píscamu:
Préideru!
Préideru:
…
A
bellu a bellu Píscamu si leat sos vestires, los apicat e torrat
Vendidore comente in sa prima iscena.
Iscuru.
|