Méigu,
Vendidore-Píscamu e umbras.
S’iscena
est sa matessi, ma non b’at zente, sa lughe est funerária, sos bancos
de su mercadu sunt tumbas e sa roba apicada ponet tristesa. A bellu a
bellu, a daesegus de sos telos apicados, cumparint sas umbras. Méigu,
cuadu in palas de sos telos, essit a campu unu iscuta antis chi s’istudet
sa lughe, caminat finas a su segundu telu, si cuat e poi fachet su
matessi de antis.
Sa
prima vorta sas umbras sunt de zente chi fachet sonos de zustas
afirmatziones, sa segunda sunt de zente cuntenta e festosa, sa tertza
sunt de zente dubiosa, sa cuarta sunt de zente arrabiada.
A
sa fine si ponet in su centru de s’iscena e aisettat. Luego, unu
rumore forte de jannas de ferru chi s’aperrint e, ispintu dae una
canna, unu piattu nieddu li arribat acurtzu. Méigu l’abáidat, lu
leat e si ponet a mandigare chena gana, comente si fit obligadu dae una
fortza contraria a isse. Mándigat e ruspit. Faeddat, mándigat e
ruspit.
Méigu:
Non b’at nudda comente su mandigu de mama mia. Nudda. Issa mi fatiat
sos durches piús bonos, su pane piús biancu, sa petta piús sana.
Non
la poto mandigare custa pena coghinada dae manu cristiana.
Pro
sa Pasca nostra, babu meu leaiat s’anzoneddu a su témpiu, e su
rabinu lu bochiat in sa corte con su busteddu sagradu, oferinde a Deus
su sámbene inotzente.
E
custos cristianos malos mi cherent alimentare cun mandigos impuros,
pro mi sacrificare comente anzone a su Deus issoro.
Ite
apo fatu, eo, ite apo fatu pro morrer gai?
Intrat
una pessona, es Vendidore; andat a su bancu sou, nde leat sa roba ruja
apicada, si la ponet a palas, abáidat a sutta de su bancu e nde leat
unu bonete mannu de píscamu, si lu ponet in conca: est Píscamu.
Chircat in buciacca e nde leat una líttera. Intantu chi s’áteru
legget, Méigu sichit mandighende e ruspinde.
Píscamu
(Leggende): “Sua Ecelléntzia, eo so cumbínchidu chi sa
presénztia Sua in domo de custa família, potat solutzionare totu sa
chistione.
Mancari
Vosté mi creat esagerende, li cherzo narrer de sa fama chi tenet
custu magu chi solu s’inotzéntzia de sa zente bona podet mutire a
méigu.
Narant
chi, cando fit in Palermo, apat curadu su fizu de unu marchese dae sa
cangrena a s’anca retta. Cuddu zovanu nde fit ruttu dae caddu, e
totu sos méigos bonos cristianos istaíant de acordiu a li segare s’anca
unu pramu a supra de su benuju. Finas su retore de sa Catedrale de
Palermo l’aiat beneidu s’anca maláida. E sa mama de su zovanu,
inotzente e mala a su matessi tempus, chi no cheriat bíere su fizu
sou istropiadu, at jamadu a isse, a custu magu fizu de sos assassinos
de Zesu. Isse at abaidadu su maládiu, l’at postu una manu a supra
de s’anca, at nadu sas sette peraulas de su dimoniu e su zovanu s’est
postu a brincare. Sanu in sa persona e pérdidu in s’ánima. Ite
vida podet esser, sa sua, si at a mórrere in pecadu mortale?
Eo
so certu chi si Vosté li faeddat, su babu de Galana si combichit e
nde lu pesat dae domo, a custu magu ebreu.
Non
fatat chi sa pitzinna chi at dadu sa cara a sa Madonna vivat in pecadu
mortale…” (Imboligat su paperi e essit dae su fundu.)
Méigu
si ponet in pe e essit caminande in mesu a su públicu. Píscamu essit
dae su fundu. Cun o chena umbras, s’intendent boghes de zente
ammirada.
Préideru,
Criada, pustis intrat Babu, pustis Galana.
In
cada roba apicada si notat s’umbra de una rughe: finas, rassas,
mannas, minores.
Afannadu
e cuntentu intrat Préideru, vestidu de biancu, sichidu dae Criada chi
tenet una coratza, un ermu e una láncia de sordadu romanu. Isse dat
órdines a issa chi si movet ubidiente e cuntenta comente unu cane.
Préideru:
Ponit incue… Nono, inoche.
Criada:
Inoche?
Préideru:
Sisse… nono. Póneti retta.
Criada:
Gosi?
Préideru:
Piús retta, piús militare!
Criada:
Gai, bene andat?
Préideru:
Deves éssere másciu, ses su sordadu chi si leat sa veste ruja de
Zesu, non l’intendes?
Criada:
E tando, comente m’apo a poner?
Préideru:
Firma, tétera e tosta.
Criada:
Comente sa rocca de sale. (Si firmat immóbile.)
Préideru:
Milla! Gai ti cherzo. Como ses unu sordadu romanu. (Entusiasta pro
sa positzione de issa, cheret artziare a supra de su bancu, però, su
vestire lu tratenet:) Non bi la fato…
Criada
(Semper tétera): Artziati sa veste a benoju…
Préideru:
Caglia, fémina mala. (Però, chena si bogare sa veste, in su bancu
non bi podet picare:) Non bi la fato…
Criada:
E ite, ti abirgonzas de mi facher bíere s’ossu de su rajosu?
Préideru:
Fémina malaita, beni a mi ajuare, curre!
Criada:
E sa positzione de su sordadu romanu? Si mi movo, non mi l’amento
piús.
Préideru:
E beni, maca!
Criada
andat a ajuare a Préideru. Est impacciada dae sa láncia chi non cheret
poner in terra; tando, ponet una manu in culu a s’ómine e lu fachet
picare in su bancu.
Préideru:
Ite faches, inoche? Curre in su logu tou, sordadu romanu!
Criada
si torrat a poner tétera e Préideru, esaltadu, incumintzat s’oratzione
sua.
Préideru:
Oe non semus inoche pro una festa, non semus inoche pro cantare, non
semus inoche pro ballare. Oe semus inoche pro pránghere. Oe semus
inoche pro sa disperatzione de sa morte de su fizu bonu de Deus. E
chie l’at mortu?…
Criada:
E chie l’at mortu?
Préideru:
Cágliadi, maca!
Criada:
Chie l’at mortu, a su fizu de Deus?
Préideru:
E ite nd’isco, eo, cágliadi a muda e lássami creare.
Criada:
Ite?
Préideru:
Bo’, basta gai! (Ispiradu:) Chie l’at mortu? Eo, tue, nois
totumpare l’amus mortu. Cun sas nostras atziones malas, cun sas
ganas nostras de cambiare onzi cosa, su disizu de sa cosa istranza, sa
mancántzia de rispettu pro su connotu. Non si podent bettare gai, sas
traditziones…
Dae
manca intrat Babu cun d’un’iscala de linna, non bi la fachet a nde
la júchere a sa sola.
Babu:
E be’, gai mi lassade?
Préideru
non si podet móere dae su bancu, e Criada est firma che pedra.
Babu:
E tando, ite faghimos? Gai, eo, nen ando e nen torro!
Préideru:
Criada, móvidi!
Criada:
Eo so su sordadu, non mi poto móere.
Babu:
Lampu, e ite fato cun custa iscala?
Préideru:
Aió, bai a l’ajuare!
Criada
andat a l’ajuare, però, comente antis, non cheret lassare sa lancia;
tando sa cosa si fachet periculosa e cómica a su matessi tempus, e
custu durat finas chi, dae mesu a su públicu, illuminada dae una lughe
de luna, intrat Galana vestida de Madonna. Totus si abarrant mudos e
ispantados. Cando sa zovana jompit in mesu de s’iscena, Criada lassat
sa láncia in terra e, cun su sonu, totu torrat normale.
Galana:
Inue mi apo a poner, Préideru?
Préideru:
Acurtzu de sa rughe.
Galana:
Non la ‘ido.
Préideru:
Pónidi in su centru, chi como jompit.
Babu:
Aió, Cria’, tene forte s’iscala e andamus. A su tres: unu, duos e
tres.
Criada:
Inue la ponimus?
Préideru:
Inoche!
Babu:
Aió.
Posta
s’iscala, sa fémina torrat sordadu romanu, sa zovane est sa Madonna e
Préideru est s’oratore; Babu, però, non ischit ite facher, e,
acurtzu de s’iscala, aisetat, e sos àteros puru aisetant, finas chi
si cumprendat chi s’antzianu si c’at dimentigadu sa cosa piús
importante.
Babu:
Ohi, sa rughe! (Essit e torrat cun una roba bianca totu bene
allorumada:) E tando?
Galana:
Picadebiche a supra de s’iscala, o ba’!
Babu:
Ja est veru. (Picat a supra e abaidat a Préideru pro su sinzale.)
Préideru:
Oe sa zente mala at fatu su pecadu piús mannu, at mortu s’ómine
chi non fit ómine, at vessadu su sámbene chi non fit sámbene, at
bettadu su corpus chi non fit corpus. Eo bos naro chi oe sa zente mala
at mortu su fizu de su Babu Divinu, su fizu de Deus… (Si firmat
abaidande a Babu chi non l’intendet.)
Babu:
Ite?
Criada
(Pianu): Sa rughe!
Babu:
Ja est veru.
A
bellu a bellu s’ómine incomintzat a isboligare sa roba bianca.
Préideru sichit faeddande e, a sa fine, sa roba paret una pittura de
Burri, cun duos táglios chi fachent una rughe. A bellu chi si
cumprendet ite rapresentat, Galana si assuconat semper de piús, totu si
ant a pensare chi siat pro sa parte de sa Madonna chi est retzitende, ma
issa s’intendet male a veru.
Préideru:
Abaidádelu su fizu de Deus, abaidádelu suffrire pro sos pecados
nostros. Abaidade su dolore, sa sofferéntzia, sa peniténtzia chi est
patinde pro sa malesa nostra. Peniténtzia, peniténztia amus a facher…
Abaidade,
abaidade su prantu de sa mama de Deus, abaidade sa disperatzione sua.
Su
sámbene de su fizu sou si est vessande pro sos pecados nostros, e
umpare cun sus pecados si ch’est andande sa vida sua puru…
Si
fachet iscuru, una lughedda illuminat solu sa cara de Galana sétzida
in terra e su pe de sa rughe “Burri”. Buttiu a buttiu, cun d’unu
rumore amplificadu, nde calat sámbene ruju. Galana leat su piattu de
Méigu e recollit su sámbene, l’abaidat e si lu bufat.
Iscuru.
Babu
(Tichirriende): Fiza!
|