|
Sa pampa
Altu - in su troppu romùriu e in su troppu silenziu - amori, cun is passirilantis de sa luxi su coru sinarcat in is celus. Non sighit ateru bòlidu che unu sentìdu lèbiu, fuìu chini scit a cantu tramperìas i a cali temporadas, fini arrastu di alas in su mori. Hapu circau sa luxi e bollu vetti a tui, doppiu naviu de carrigu. Nisciunatera tenit stiva aici prena : totu su prantu e sarrisu, su pagu gosu e sa pena. Tui ses che cammellu sidìu de unoghiada, lambriga nùa chesciàda, e sfidas su sidi longu de una truessàda intra unimperdau de isteddus. Est custu su desertu chi tincadenat in bramas a biviri - che scrau - su troppu amori. Ma si schiringias i lavras a su prexiu de unarrisu est giai riscattu : is dìs de is arangius e de sa menta torrant a fragai. Intra nosu tenint prus forza is sonnus, aundi si perdint e sagatant is cosas, chi non totus is fueddus scrittus de sa pinna de unu poeta. Vetti is passirilantis burdellosus - pinnas lebias in su bentu chi hanti bìu allugorai su celu - connoscint cali macchiòri movit sa sanzainedda tra allirghìa e dolori. Is bisus nostrus possidint una crai : sabettu de una beridadi prus manna. Nosu, in sallirghia de sarrori, animas de passirilantis beccius, prus a stesiu de sa vida bieus giai sa pampada de cussu lugori chi si prenit is ogus relichinaus, prus sigura de totus is nostrus sabioris.
Ignazio LECCA
|