Sa pampa

 

 

Altu - in su troppu romùriu

e in su troppu silenziu - amori,

cun is passirilantis de sa luxi

su coru s’inarcat in is celus.

Non sighit ateru bòlidu che unu sentìdu

lèbiu, fuìu chini scit a cantu tramperìas

i a cali temporadas, fini

arrastu di alas in su mori. Hapu

circau sa luxi e bollu vetti a tui,

doppiu naviu de carrigu. Nisciun’atera

tenit stiva aici prena : totu su prantu

e s’arrisu, su pagu gosu e sa pena.

Tui ses che cammellu sidìu

de un’oghiada, lambriga nùa chesciàda,

e sfidas su sidi longu de una truessàda

intra un’imperdau de isteddus. Est custu

su desertu chi t’incadenat in bramas

a biviri - che scrau - su troppu amori.

Ma si schiringias i lavras

a su prexiu de un’arrisu

est giai riscattu : is dìs

de is arangius e de sa menta

torrant a fragai. Intra nosu

tenint prus forza is sonnus,

aundi si perdint e s’agatant is cosas,

chi non totus is fueddus scrittus

de sa pinna de unu poeta.

Vetti is passirilantis burdellosus

- pinnas lebias in su bentu

chi hanti bìu allugorai su celu - connoscint

cali macchiòri movit sa sanzainedda

tra allirghìa e dolori. Is bisus nostrus

possidint una crai : s’abettu

de una beridadi prus manna. Nosu,

in s’allirghia de s’arrori,

animas de passirilantis beccius,

prus a stesiu de sa vida

bieus giai sa pampada de cussu lugori

chi si prenit is ogus relichinaus,

prus sigura de totus is nostrus sabioris.

 

Ignazio LECCA