|
Trad.
Francescu Micheli Durazzo
Olli Heikkonen hè natu u 28 di maghju di u
1965 in Kontiolahti, in a parte à levante di
a Finlandia.A so prima racolta di puema,
Jakutian aurinko (U sole di Yakutia),
publicata in u 2000 da a casa d’edizione
Editora Tammi hè stata ricumpensata da u
Helsingin Sanomat Prize, u premiu più
impurtante per un opera literaria stituitu
da u « Helsingin Sanomat » (u giurnale più
bonu di a Finlandia), fù dinù finalista di u
premiu Tanssiva Karhu, attribuitu da a
Finish Bradcasting Company. Altri puema soi
funu inclusi in varie antulugie è riviste
literarie. Olli heikkonen hà urganizatu u
Festivale di Puesia di Motmot chì si face
ogni annu in Finlandia.
*
*
*
Da U soli di
Yakutia (2000),
ghjurnali di viaghju pueticu
scrittu in u transiberianu.
Irsk. Un rimori
annantu à a gara di a ripartizioni
com’è u
trizinimu di i denti. U trennu scambia
raglia
mentri ch’e alzu
i spaddi. Vagonu dopu vagonu, ghjornu dopu
ghjornu.
I ghjorna sò
quant’è una notti in biancu. I notti, un
trizinimu di denti.
Irkutsk.
L’agghjunghjituri trizenani, i ghjorna
chjuccani, nantu à l’isteppa
si sgonfia una
yurt. Quessa hè a casa, Irkutsk,
i vagona quant’è
un aria aspirata.
Là in u caldu di
u fiatu
suttu à u pilamu
zeppu.
Scrittu uriginale
............................................
Tandu, eccu à
Tomsk,
a cità, mentri
idda casca in a nivi ?
Ancu sti stretti
si alzani in mezu à u celi.
Nissunu adori di
pinu, di ghjineparu, neancu di giardina.
Un ci si pò fidà
à i donni cù i roti.
Annantu à i
tetta i tissituri di i tappetta si
stracciani
ed u ghjaddu è u
turchesu si alzani versu l’urizonti
subra à i tetta
l’unghji chì ruspani a tappizzaria,
sti unghji
bianchi di l’invernu freddu.
Tandu, , eccu à
Tomsk,
mentri i volghi
corrini prestu par i carrughja.
E quand’eu coddu
in vittura, si colma prestu a panca di
daretu.
U fiatu ci fuma,
u nilonu si straccia. I donni
ùn facini che
pitturà si i labbra di rossu.
Scrittu uriginale
............................................
Apri ghjà a
curtina.
Apri a vista
versu à u boscu tombu.
L’alci galoppa
in mezu à a piaghja
cun a luna trà i
denti, ed in i zucca a nivi chì strida.
L’alci galoppa
in mezu à l’anticu fracassu di i middinarii,
versu à i zera
successivi. Indù trizineghjani i frena.
Iddu porta trà i
corra un calici di cristaddu, u cotru è una
bivenda chì sciuppitteghja.
Tandu, pidda
ghjà un bichjeru, pidda una cuchjarina par
avè a forza di i boddi.
Ma al di là di i
curoni, al di là di i muntagni è di i niuli
u slanciu porta cun secu un tisoru.
Là u missaghjeru
stancu cala u capu, soffia una fumaccia
ghjacciata.
Scrittu uriginale
............................................
L’incurunatu
fighjola u mondu. Eccu u me
boscu daretu à i
prata, pudaria suffià,
quand’iddu codda
u fumu è che impallidisci l’urizonti.
L’incurunatu stà
à senta u bugatondu di a machina,
u farru si piega
trà i fiumiculi è si seguini
i culloni. Un li
ferma più nudda:
Ob. Lena,
Jenisei. Si rompi u cotru
com’è a
chjaracoppula di l’ovu. U ghjelu si
strunchizzuleghja ed apri una strada in mezu.
L’incurunatu
fighjola u mondu, scuzzuleghja
a peci di i so
rena. E suttu à i ciglia di a so Maestà
i culloni facenu
a so strada.
Scrittu uriginale
............................................
Saluta ghjà u
sorbu, suttu à u sorbu u visu avviatu versu
tè,
to frateddu hè
statu intarratu. In senu à a tarra l’ossa
soii
annirescini, l’arba
cresci trà i vertebri.
Saluta ghjà u
sorbu, a so curteccia chì s’assumidda à a
peddi,
a cuddana di
peruli appesa à u coddu di u vittonu. Saluta
a fiara di a curona.
I radichi
improntani trà a fronti di to frateddu,
u sorbu hè pienu
à rimori chì quandu affacca u viranu
zirlani in
virdumu.
Mentri Laika,
sminticatu in l’universu, abbaghja
i lumi di i
casetti s’accendini una à una. Pudaria essa
i setti dighjà,
da u celi
pudaria cascà ni farru, ma sempri, a leghji
di a fisica,
scritta inde a
petra ed a cunchidda,
faci girà stu
paesi turchinu.
E cusì s’accendi
a lumeredda,
cusì si scalda u
cori untu
è l’ombri
baddani annantu à i mura.
In qualchidocu
un ghjacaru sulitariu veghja u nostru
pianeta.
Eiu salvu stu
pianeta, pudaria abbaghjà,
ma l’emittenti
radiufunichi, a sà, tutti i missaghja
chì coprini u
celi, u frusciu è u fracassu di i satellita.
Scrittu uriginale
|