|
Y tu a me fé lum
y po' ie rueda la mort cun mi ani muessen vester anjeniëi la rames pica pesoces a mespies ma l ie dedite che zitra la cusciënza dla fin - a dì la urità ne n'iesen mei anjeniëi dldut - la vita scarpetea sciche te na rë y s'engatiëia te n nia l fil estrem l fla, l cridlé, l ie enscì che n ruva tla storia dì adaut l'ultima paroles dl liber la priëra che ie tla entenzions muessa arjonjer l fin omla y rëidla sciche rëidla ie la mort che vën a te tò y ne permët nia deplù de sé enstëssa y entantsce jeta la trica sun l'eghes chietes sas che descuer l juech cunzentrich di cërtli te chëi che se avisa ìte duta nosta vita
bele cun duta la runfles di vedli da pené jù ie fove rama de n ulivaster sentà ìte dan cënt ani y encuei ela agaiëda sciche osc me à zarà jù dala scorza l curtel dl maester Sciola åën sons l depënt de Gejù - auter ulif - tacà sun ch'sta crëusc y tu ies l'uele che vën da mi frut canche fove mo lën vif; se abinon inò deberiëda sun chësc autèr ie ërt sù per for y tu a me fé lum
Ignazio LECCA
|