Y tu a me fé lum

 

 

y po' ie rueda la mort

cun mi ani muessen vester anjeniëi

la rames pica pesoces a mespies

ma l ie dedite che zitra la cusciënza

dla fin - a dì la urità ne n'iesen mei anjeniëi

dldut - la vita scarpetea sciche te na rë

y s'engatiëia te n nia l fil estrem

l fla, l cridlé, l ie enscì che n ruva tla storia

dì adaut l'ultima paroles dl liber

la priëra che ie tla entenzions

muessa arjonjer l fin omla y rëidla

sciche rëidla ie la mort che vën a te tò

y ne permët nia deplù de sé enstëssa

y entantsce jeta la trica sun l'eghes chietes

sas che descuer l juech cunzentrich di cërtli

te chëi che se avisa ìte duta nosta vita

 

bele cun duta la runfles di vedli da pené jù

ie fove rama de n ulivaster sentà ìte dan cënt ani

y encuei ela agaiëda sciche osc me à zarà jù

dala scorza l curtel dl maester Sciola

åën sons l depënt de Gejù

- auter ulif - tacà sun ch'sta crëusc

y tu ies l'uele che vën da mi frut

canche fove mo lën vif;

se abinon inò deberiëda sun chësc autèr

ie ërt sù per for

y tu a me fé lum

 

Ignazio LECCA