Daujin

Dala luna y plu dadalonc me vën

l chiet che toma dal ciel

dla nuet sarëina, smesureda,

sul uet dla stredes, sëura i tëc.

Y l nes abina pundui daujin

piei tl striunët dl jì

bel amesa l tëmp

che passa mucian

sciche la speranza,

l duel y la vita

che spartion danter nëus.

Ntant nes tralascea

la pesc de chëst’ ëura

y ie te bosse y tu mëtes ti man

frëscia sun mi cuer.

Giovanni Maria CHERCHI