Ateru no

restai de nois

 

 

Ateru no restai de nois, si no sos ojos

isetende sa fine. Una mesura

pagu justa ue nemos ischit

chie ‘ìnehet o perdet. Forsis nudda b’at a aer

abberu de su chi cheriamus;

pessa, amore: un’arena sene imprentas,

unu mare sen’abba ne caos. Nudda

nos diat prenare chei s’atesura,

chei sos inzestos brujados

dai sas brajas de s’ammentu.

Nei sos carignos, ti lu naro cun su coro,

nei sos basos, dian poder abbiare

cuddu brione de istima, de amore

ch isvanessiat chei su piuere de su manzanu.

Ti l’apo jà nadu, nudda restat,

mancu su dritu de ischire

chie ‘ìnchet e chie perdet,

chie est istadu, si tue o eo, chie nde ‘ateit s’atunzu.

 

Antoni Xumet