Arrumbada sa carena

 

 

Arrumbada sa carena, s’aposentu

in sos ammentos de calchi naufragiu, chi su portu

traduiat, in mesu ‘e undas a s’iscuja, basos naschidos da-e laras

chi si ettaian che linna ezza ‘e s’arveschida.

 

 

Bi restaiat unu biccul’e geraniu miserinu

in mesu ‘e sannas appidas bidrinas.

E in sas dentes de idru una perela ‘e suiscu.

Unu chijineri carrale cuadu

chi che frobias alluschidu,

cun boza illacanada, neviale.

 

 

S’aposentu restaiat in campura, solastiga, lestra

a che la tenner sos muros,

asciuza, surra ‘e ojos chidrinos belados, a boltas

s’amore totu inchidore in d’unu cantigu ‘e intragnas.

 

 

A fossitos sa carr’elettrica ‘e s’amante.

Nd’ettaiat su nudore e-i sas perras de sa janna.

Buttiende samben in carrelas pienas de nadigas boidas e arcanas,

o custa impossibilidade de un’assediu,

de unu chizu in sos pinos.

 

 

S’amante, s’amante, chi s’est mortu in s’ora.

Intirinada e bentu de petta e trigu ‘India, restaiat

unu buluzu in sa janna de cristaddu alvu

e poddighes tremende, e tittas puru.

 

 

Sa morte fit ischìda e noitola in amore.

Fit chelu, e telu giaru, e laras intro ‘e unu ighinalzu.

S’aposentu ti serrat sa janna, sos pilos pidigos e-i sa carena, pesende

arrastos de zefiru e de isteddu, unu boidu eladu

in sumidore ‘e laras salamattas, arrias de raighinas,

arrias de raighinas de onzi die.

 

Joan Sants i Martí