|
Arrumbada sa carena
Arrumbada sa carena, s’aposentu in sos ammentos de calchi naufragiu, chi su portu traduiat, in mesu ‘e undas a s’iscuja, basos naschidos da-e laras chi si ettaian che linna ezza ‘e s’arveschida.
Bi restaiat unu biccul’e geraniu miserinu in mesu ‘e sannas appidas bidrinas. E in sas dentes de idru una perela ‘e suiscu. Unu chijineri carrale cuadu chi che frobias alluschidu, cun boza illacanada, neviale.
S’aposentu restaiat in campura, solastiga, lestra a che la tenner sos muros, asciuza, surra ‘e ojos chidrinos belados, a boltas s’amore totu inchidore in d’unu cantigu ‘e intragnas.
A fossitos sa carr’elettrica ‘e s’amante. Nd’ettaiat su nudore e-i sas perras de sa janna. Buttiende samben in carrelas pienas de nadigas boidas e arcanas, o custa impossibilidade de un’assediu, de unu chizu in sos pinos.
S’amante, s’amante, chi s’est mortu in s’ora. Intirinada e bentu de petta e trigu ‘India, restaiat unu buluzu in sa janna de cristaddu alvu e poddighes tremende, e tittas puru.
Sa morte fit ischìda e noitola in amore. Fit chelu, e telu giaru, e laras intro ‘e unu ighinalzu. S’aposentu ti serrat sa janna, sos pilos pidigos e-i sa carena, pesende arrastos de zefiru e de isteddu, unu boidu eladu in sumidore ‘e laras salamattas, arrias de raighinas, arrias de raighinas de onzi die.
Joan Sants i Martí
|