|
Su parrer frimmu istrinat su’e pius
A nos ch’ettare, tia narrer, da-e sa ventana a faca, che’piseddos iffainados chi tantan sa pedde tua, trunchendenos una lara a bucca aberta. Tiat esser su nudda a s’isettare, e bell’e gai a chircare unu mediu, chi si siat. So nende ‘e no lu fagher pro a tie, de pes ch’imparemus a ballare pro muntenner s’acchilibriu, e de unu zertu ammentu in mesu ‘e irmentigos fitianos. A fac’a su ‘e perisse manigaresi ‘e ojos tuos, faeddo, a contu meu, sen’impazzu. De no agabbare. De calchi ‘isione. No amus a sighire su rosariu de ciccas de s’interradore.
Idda boida, lughes a perisse, su parrer frimmu est bistadu die cun die sa trassa muda ‘e sa terra ortulada. Isterrende sentore e istrepizu ‘e pasidore amus a manigare teremas a poddighe.
Eduard RAMIREZ
|