Su parrer frimmu

istrinat su’e pius

 

 

A nos ch’ettare, tia narrer, da-e sa ventana a faca,

che’piseddos iffainados chi tantan sa pedde tua,

trunchendenos una lara a bucca aberta.

Tiat esser su nudda a s’isettare, e bell’e gai

a chircare unu mediu, chi si siat.

So nende ‘e no lu fagher pro a tie, de pes

ch’imparemus a ballare pro muntenner

s’acchilibriu, e de unu zertu ammentu

in mesu ‘e irmentigos fitianos.

A fac’a su ‘e perisse manigaresi ‘e ojos tuos,

faeddo, a contu meu, sen’impazzu.

De no agabbare. De calchi ‘isione.

No amus a sighire su rosariu

de ciccas de s’interradore.

 

Idda boida, lughes a perisse,

su parrer frimmu est bistadu die cun die

sa trassa muda ‘e sa terra ortulada.

Isterrende sentore e istrepizu ‘e pasidore

amus a manigare teremas a poddighe.

 

Eduard RAMIREZ