|
No mi dat matana
No mi dat matana a ammentare su primu seru àpidu sa die chi leei a contare s’istoria mia dai cando ‘idei sa ribba tua, narat unu de su mese unu de s’era noa: abbizaremi chi sa vida de su tempus si podet marcare cun su nuscu chi dan sas sircustantzias chi lu cungruin. Gai, s’alenu de sos ammentos de asséliu soberanu si dian poder cumparare, forsis, a s’efetu de mi serare pitzigada de chelu o ranza de terra ‘ona; Sinò, serare sa timoria chi m’intraiat pro no t’àer afaca, a costa, no esser a imbàtida de frunda, mi’atiat un’iscera de sentore de no poder alenare chi sos pagos banos chi resessio a inzevinare aizu, isvanessian in s’iscuta s’alenu s’arridaiat e si m’’astroraiat s’ojada.
Jaume Mateu i Martí
|