No mi

dat matana

 

 

No mi dat matana a ammentare

su primu seru àpidu

sa die chi leei a contare

s’istoria mia dai cando

‘idei sa ribba tua,

narat unu de su mese unu de s’era noa:

abbizaremi chi sa vida de su tempus

si podet marcare cun su nuscu chi dan

sas sircustantzias chi lu cungruin.

Gai, s’alenu de sos ammentos de asséliu

soberanu si dian poder cumparare,

forsis, a s’efetu de mi serare

pitzigada de chelu o ranza de terra ‘ona;

Sinò, serare sa timoria

chi m’intraiat pro no t’àer afaca,

a costa, no esser a imbàtida de frunda,

mi’atiat un’iscera de sentore

de no poder alenare

chi sos pagos banos chi resessio

a inzevinare aizu, isvanessian in s’iscuta

s’alenu s’arridaiat e si m’’astroraiat s’ojada.

 

Jaume Mateu i Martí