|
Arvéschida
At a comintzare s’arvòre cue fora, Mi naresis, e totu su mundu nascheit dai un’ispera de lughe in sa ‘entana. No atesu meda s’iljarian sas carrelas, faghian codias, pigaian e falaian, mustrendesi prus de su tràbine a inghiriu. Dai sa terra si pesaiat una néula chi si fateit tralughente e bider nos faghiat sas pubas de sos pinos. Sos campaniles, sos muros de sas domos, sos muntijos, s’emida de milli aes, onzi cosa s’ordinaiat in su banu, naschiat chene reghinta dai custu tucaru fila fila de lughe de s’arvéschida chi tue mi naraias. Su corpus tou e su coro tou e sos faeddos tuos mi prendian a su mundu.
Miquel Angel LLAUGER
|