Arvéschida

 

 

At a comintzare s’arvòre cue fora,

Mi naresis, e totu su mundu nascheit

dai un’ispera de lughe in sa ‘entana.

No atesu meda s’iljarian sas carrelas,

faghian codias, pigaian

e falaian, mustrendesi prus

de su tràbine a inghiriu. Dai sa terra

si pesaiat una néula chi si fateit

tralughente e bider nos faghiat

sas pubas de sos pinos. Sos campaniles,

sos muros de sas domos, sos muntijos,

s’emida de milli aes,

onzi cosa s’ordinaiat in su banu,

naschiat chene reghinta

dai custu tucaru fila fila de lughe

de s’arvéschida chi tue mi naraias. Su corpus tou

e su coro tou e sos faeddos tuos

mi prendian a su mundu.

 

 

Miquel Angel LLAUGER