Sunta / Sommaire

 

 

T’addolimat

 

 

T’addolimat, como

brigare sas campanas de s’intragna,

daghi unu tunciu jaru

s’ammisciat a s’ispuma ‘e s’adiosu.

 

Friscas umbras maneaniles

ghian su debile rizolu,

galu drommidu

acurtzu a sas laras tuas.

 

Una raglia de muros

faddire at fatu derrutas de ausentzia

chi nidan in s’iscuru de s’alipedde ‘

de miradas malas.

 

Sighis in s’àndala de sas dies,

leadu dai sa mutria iscura

chi dispidit su nieddore

de s’idea frita tua.

 

T’avias in su piuere

iscurigosu de s’olvìdu

pro s’istremutu aparu

de unu arrolu chi t ‘infelchit .

 

Palpas su nieddore bìdrinu

e su mudine sou

e sas raighinas de s’umbra

chi immannat su segretu.

 

Palpas s’iscuru,

s ‘umbra de s’iscuru,

s’umbra de s’umbra

immannat su mudine .

 

Pregadorias de muros.

 

Antonia ARBONA i SANTAMARIA