|
T’addolimat
T’addolimat, como brigare sas campanas de s’intragna, daghi unu tunciu jaru s’ammisciat a s’ispuma ‘e s’adiosu.
Friscas umbras maneaniles ghian su debile rizolu, galu drommidu acurtzu a sas laras tuas.
Una raglia de muros faddire at fatu derrutas de ausentzia chi nidan in s’iscuru de s’alipedde ‘ de miradas malas.
Sighis in s’àndala de sas dies, leadu dai sa mutria iscura chi dispidit su nieddore de s’idea frita tua.
T’avias in su piuere iscurigosu de s’olvìdu pro s’istremutu aparu de unu arrolu chi t ‘infelchit .
Palpas su nieddore bìdrinu e su mudine sou e sas raighinas de s’umbra chi immannat su segretu.
Palpas s’iscuru, s ‘umbra de s’iscuru, s’umbra de s’umbra immannat su mudine .
Pregadorias de muros.
Antonia ARBONA i SANTAMARIA
|