Sai, ùn era

po cusì impurtante...

 

 

Sai, ùn era po cusì impurtante

Era una fantasia chì trapassava l’ore

morte in un cimiteriu di vitture.

Eranu ghjambe cunviendu à u calore.

Era a scusa d’avè lu salvatu,

è quella insistenza di timpanu inosservatu

Un prugettu rimandatu o un ricordu troppu giallu,

què ghjera fà quattru ghjorni pulitu.

Era una cità sottu à u nostru caminà,

mustravanu residui i fanali

è intorbidianu i particulari.

Trà l’appattia è a curiosità,

trà u setticcisimu è a surpresa.

E sfumature.

Era una notte, è pudianu esse vintisette.

Era una cità sopra à u mo capu.

Era una petra, un puntellu.

Era una murale appassita ripruverendu un spechju

quand’ellu hè impussibile per mè di ricordà mi l’inni.

Una plastica, un cartone, una indiferenzia

quasì un sussinu.

Cumu a ti puderia spiecà ?

Ci era una musica ghjustu prima di u silenziu.

Passava custindi, è quessu era tuttu.

 

Eduard RAMIREZ