Quande a lûxe...

 

 

Quande a lûxe, chinando zù da-i bricchi

furtiva comme ‘n laddro de cavalli

a va a pösôse, primma ancon d’arvise

in lampi e spruìn, ‘n sciö fì do çê,

mi me ritrovo, sensa poi pensôghe,

lazzù ‘n te l’isoa, proprio ‘n mezo a-o sô.

Comme ‘na börca de pappê de strassa

a va scûggiando lenta ‘n mezo a-o mô

spunciò da n’öia che a s’è appena isò,

cuscì mi vaggo, abbarlûgau da’n séunno,

a perdime ‘n te ‘n mô de sensasuìn.

Me pô d’ëse ‘n’ochin de mo ‘n ti schêuggi

o ina farfalla ch’a se bagne a-o sô

o ûn moscìn che o s’è adesciau appenn-a

e o l’à zà puîa do becco d’ûn rondòn.

E vagu, vagu, spuinciàu ormai da’n vento

sensa savai donde devo annô

mentre o sô, con ‘na côa sempre ciù lörga,

o fascia a serpentinn-a borche e mêu.

Alloa m’adescio, arvindo ben i êuggi,

e m’accorzu che l’isoa a nu gh’è...

che mi sun sensa borca e sensa mô.

Cosci tûtto o me annô pe öche e schêuggi

o se fa séunno, o se fa illûxion...

e mi, comme o moscìn appenn-a addescio

finiscio ‘n bocca da realtaé abbrascò.

 

Bruno ROMBI