|
Quande a lûxe...
Quande a lûxe, chinando zù da-i bricchi furtiva comme n laddro de cavalli a va a pösôse, primma ancon darvise in lampi e spruìn, n sciö fì do çê, mi me ritrovo, sensa poi pensôghe, lazzù n te lisoa, proprio n mezo a-o sô. Comme na börca de pappê de strassa a va scûggiando lenta n mezo a-o mô spunciò da nöia che a sè appena isò, cuscì mi vaggo, abbarlûgau dan séunno, a perdime n te n mô de sensasuìn. Me pô dëse nochin de mo n ti schêuggi o ina farfalla cha se bagne a-o sô o ûn moscìn che o sè adesciau appenn-a e o là zà puîa do becco dûn rondòn. E vagu, vagu, spuinciàu ormai dan vento sensa savai donde devo annô mentre o sô, con na côa sempre ciù lörga, o fascia a serpentinn-a borche e mêu. Alloa madescio, arvindo ben i êuggi, e maccorzu che lisoa a nu ghè... che mi sun sensa borca e sensa mô. Cosci tûtto o me annô pe öche e schêuggi o se fa séunno, o se fa illûxion... e mi, comme o moscìn appenn-a addescio finiscio n bocca da realtaé abbrascò.
Bruno ROMBI
|