Su fraigamuru

 

 

Sutta ‘e una randa bianca

de mendula fiorida

bi sun battor pedras

a signale de una vida.

Ma deo imprendo oe a tie,

omine de calchina e de pedra,

a tie

ch’has un’isganzada’e risu siccu

che-i su ‘entu ‘e su desertu,

a tie, chi ses in sos pilos

biancu de fadiga,

chi has cimentu intro e sas ungias

e-i sas tribulias iscrittas in sa pedde.

Vivat, vivat sa pala,

su piccone, su livellu,

vivat sa lenza, sa taracia, sa palitta !

Cun punzottos, cottas e mazzittas

mudu mudu t’avvias a tribulare

pro poder calincunu declarare :

" Vivat su fraigu e-i sa zivilidade ! "

E tue ?

Tue chi sueras pro custu,

chi siccas in su piubere

sa gioventude tua,

chi mustras in cara tantu patimentu,

chi pares su retrattu ‘e su dolore,

tue chi tribaglias mudu mudu,

tue ses solu, solu fraigamuru.

Ma deo canto oe pro a tie,

antigu babbu de fizos non tuos,

in custa terra chi totu est antigu,

su tribagliu, s’odiu, su dolore,

sa leale amistade pro s’amigu.

A tie chi a mesudie in puntu

ti frimmas

prezisu che unu zirasole,

mancari azzottadu de suore

a manos in barras sonniende

istraccu e cansu ti pones a pasare.

Ti chi ‘essis gasie da-e sa pinneta

e unu palattu ti pones a fraigare,

ma a s’impuddile, che onzi manzanu,

già ses proprietariu ‘e una gavetta

iscolumada a mesu de recatu

cun pagas rosuzas de ozu ermanu.

E si cun su giornale hana de ti pisulare

sas pagas cosas bonas ch’has in conca

las iscultas che cantigos de tonca

e da chi tantu non nde ‘ogas filu

nde faghes cappiales de pabilu.

Ma tue forsis non odias

proite t’avvelenan

de falsas promissas

e proite meda che a mie

han timoria ‘e s’imbruttare

chena tempus pro pensare

chi si non t’agguantat sa puntella

che un’istrazzu ti pones a bolare,

e pro ammentare una vida

restan battor pedras

e una randa bianca de mendula fiorida.

 

Lyzia de Castiglia