|
Su fraigamuru
Sutta e una randa bianca de mendula fiorida bi sun battor pedras a signale de una vida. Ma deo imprendo oe a tie, omine de calchina e de pedra, a tie chhas unisganzadae risu siccu che-i su entu e su desertu, a tie, chi ses in sos pilos biancu de fadiga, chi has cimentu intro e sas ungias e-i sas tribulias iscrittas in sa pedde. Vivat, vivat sa pala, su piccone, su livellu, vivat sa lenza, sa taracia, sa palitta ! Cun punzottos, cottas e mazzittas mudu mudu tavvias a tribulare pro poder calincunu declarare : " Vivat su fraigu e-i sa zivilidade ! " E tue ? Tue chi sueras pro custu, chi siccas in su piubere sa gioventude tua, chi mustras in cara tantu patimentu, chi pares su retrattu e su dolore, tue chi tribaglias mudu mudu, tue ses solu, solu fraigamuru. Ma deo canto oe pro a tie, antigu babbu de fizos non tuos, in custa terra chi totu est antigu, su tribagliu, sodiu, su dolore, sa leale amistade pro samigu. A tie chi a mesudie in puntu ti frimmas prezisu che unu zirasole, mancari azzottadu de suore a manos in barras sonniende istraccu e cansu ti pones a pasare. Ti chi essis gasie da-e sa pinneta e unu palattu ti pones a fraigare, ma a simpuddile, che onzi manzanu, già ses proprietariu e una gavetta iscolumada a mesu de recatu cun pagas rosuzas de ozu ermanu. E si cun su giornale hana de ti pisulare sas pagas cosas bonas chhas in conca las iscultas che cantigos de tonca e da chi tantu non nde ogas filu nde faghes cappiales de pabilu. Ma tue forsis non odias proite tavvelenan de falsas promissas e proite meda che a mie han timoria e simbruttare chena tempus pro pensare chi si non tagguantat sa puntella che unistrazzu ti pones a bolare, e pro ammentare una vida restan battor pedras e una randa bianca de mendula fiorida.
Lyzia de Castiglia
|