S’àndala

A Esther

 

 

In un’istajone jà jumpada

de sa vida nostra

-tue l’aisti aizu comintzada-

ti narzei chi no b ‘aiat àndalas .

Chi addainanti disti

su tràbine arcanu...

 

Tando no mi podias cumprendere.

Fis’ comintzende una jogada a iscacos.

Eo nde ‘enio dai annos ludros

chi abbiein in megus

unu ‘isu iscumpartidu de su mundu a biculos,

cun totu chi amere sa vida.

 

No dudes, cherio chi tue aeres

una vida asssélia e prena.

Cantu de mezus unu babbu podet bramare.

Ma, timende chi una die

t’agateres, su matessi, cuguzada

de iscuru e lupos e ruinas,

m’afannei a ti antetzipare.

No b’at àndalas signadas

Pro sos chi chircan sa veridade.

Ch’as jumpadu sa lìmina,

sa lìnia tua de s’umbra chi no si ‘idet.

Pessa,dai como innanti,

de ghiare unu naviu

in mesu mare. As a poder,

in sa temporada, ghiaredi cun sinnos

lùghidos e can conas astrales.

Ma nemos at a leare pro te

su filu tou.

 

Tames, no perdas sa fide.

Unzi cosa chi b’at suta sas istellas

at su fadu sou.

A l’isolvere bi podet cherrere una vida.

Ammira, edducas, su mundu a pagu a pagu.

Totu su bene chi semenas chen’isetare nudda,

t’at a esser torradu cun gaudiu soberanu.

 

Ater’àndala no b’at

a prus de sa chi peitas jumpendeche sos trambucos.

 

Jean Serra